fakirligi tum damarlarimda hissettigim an = cebimdeki son para eve donus otobus param oldugu zaman

sınıf olarak gittiğimiz yemeğe arkadaşımın bir programla çin’den gelen konuğu da katılmıştı bu yemek bir kebapçıydı ve kız karpuz suyu istemiş idi hiç unutmam hiç

her şeyi ortalık malı etmekten bıkmadınız be gül gibi ulan istanbul’u bile bok ettiniz susun artık yether

planladığım şeyleri benim dışımdaki herkesin yaşamasından bıktım aq yetheeer
bu kız ağlar

bu saatlerde acıkınca ne yemek gerekiyo ağlıycam

bu kız çocuğu ders çalışamadığı için vicdan azabından ölümü görecek
neyse az gidiyim de masa başında çalışamayıp kafayı falan yiyeyim